Festiwal Indii - największy i najsłynniejszy orientalny happening odbywający sie każdego lata nad Bałtykiem. Organizujemy go każdego roku od kilkunastu już lat. Z pomocą wolontariuszy i artystów z wielu krajów, tworzymy bogatą oraz kolorową prezentacje różnych aspektów dawnej kultury Indii. Wiele godzin programu scenicznego, przeróżne prezentacje w namiotach okalających scenę oraz współtworzona przez publiczność atmosfera, to często najlepsze wspomnienie z wakacji. Każdego roku goszczą u nas wielcy artyści oraz warci poznania pasjonaci.

Tak się bawiliśmy w 2010

Festiwal Indii 2010 "Rytm & Joga" pod honorowym patronatem Ambasady Indii w Polsce.

Główną atrakcją naszej sceny w 2010 były występy "Sankhya Dance Creation"- zespołu artystów z Bombaju, pod dyrekcją Vaibhava Arekara. W ich wykonaniu można było podziwiać tradycyjne i klasyczne tańce Indii.

Dla najmłodszych przygotowaliśmy widowisko "Gowardan Lila" - historię o dumnym królu Indrze i maleńkim chłopcu, który podniósł wzgórze, oraz specjalny namiot teatralny, w którym odbywały się przedstawienia kukiełkowe w reżyserii Vladimira Avvakumova z Ekaterinburga.

Gościem specjalnym lipcowych festiwali był Pan Chandra Mohan Bhandari, Ambasador Indii oraz autor kilku książek na temat jogi i samorozwoju. Poprowadził on warsztat jogi oraz podzielił się jej tajnikami w namiocie pytań i odpowiedzi.

Gościliśmy również wyjątkowych muzyków: Emama z przyjaciółmi, którzy dodali Orientalnego rytmu tegorocznym festiwalom. (Emam tabla i bębny, Yashoda harmonium, Viryavan gitara, Mukesh Sharma sarod, Josh Massad instrumenty perkusyjne i Michał Czachowski gitara).

Poza tym cała masa niezwykłych niespodzianek na scenie i w okalających ją namiotach.

Kathak - jeden z klasycznych stylów tańca wywodzący się z północnych stanów Indii. Jego nazwa wywodzi się od słowa katha - czyli opowieść, historia. Taniec ten wziął swój początek w występach profesjonalnych bajarzy, zwanych kathakas, którzy recytowali lub śpiewali epickie czy też mitologiczne historie ozdabiając opowieści elementami tańca. Najstarsze informacje na temat tego tańca pochodzą z IV wieku p.n.e. Na przestrzeni dziejów kathak ulegał wielu wpływom, podporządkowując się głównym nurtom zmieniającej się kultury. W czasach rozkwitu filozofii bhakti, kathak opowiadał romantyczne historie o losach Kryszny. W XVI wieku , gdy Indie znajdowały się pod panowaniem Mogołów, kathak ulegając wpływom kultury perskiej, przeniósł się ze świątyń do królewskich pałaców i zmienił swój charakter z czysto religijnego na rozrywkowy. Tańce środkowego wschodu stworzyły z kathakiem swoisty pomost pomiędzy muzułmańską i hinduską kulturą. Wpływy perskie dostrzegalne są w kathaku w pozycjach prostych nóg oraz wirowaniu, prawdopodobnie zaczerpniętemu z wirowania derwiszy. Ekspresja w kathaku podkreślana jest za pomocą układów ciała, gestów, uderzeń ozdobionymi w dzwoneczki stopami o podłoże oraz za pomocą odpowiednio dobranej biżuterii i stroju, wszystkie te elementy mają pomóc w narracji opowiadanej tańcem historii.

Bharatnatyam - styl klasycznego tańca wywodzący się z południowych stanów Indii. Podobnie jak inne tańce Indii, początkowo gościł jedynie na świątynnych dziedzińcach, dostarczając duchowych i estetycznych wrażeń jego wykonawcy oraz publiczności. Sięgający swoją historią wiele tysiącleci bharatnatyam jest prawdziwą nauka wśród form tanecznych. Łączy on trzy składniki, takie jak bhavę (ekspresję), ragę (melodię) i talę (rytm). Słowo "natyam" w języku Tamil Nadu oznacza taniec, a słowo bharata pochodzi od pierwszych liter słów: bha va, ra ga, ta la. Bharatnathyam charakteryzuje się dynamiką wykonania, statycznymi pozami i emocjonalnym zaangażowaniem wykonawcy. Taniec i muzyka były w starożytnych Indiach nieodłącznymi elementami życia duchowego. Szczególnie utalentowane młode dziewczęta, zwane dewadasi uczyły się od dzieciństwa trudnej sztuki tańca aby w przyszłości prezentować daną taneczną formę podczas festiwali i świąt celebrowanych w danej świątyni.

Odissi ma swój początek w liturgicznym tańcu świątynnym Orisy (wschodnie Indie). Jego tradycja zaczęła zanikać w czasach kolonialnych gdy świątynie i artyści utraciły patronat władców, w latach 1930-1940 było niewielu artystów znających tajniki tej sztuki. Współczesne odissi zawdzięcza swoje istnienie zadedykowanym naukowcom i entuzjastom, którzy starannie badali manuskrypty, obrazy, rzeźby i poezję Orisy. Spotykając się i obserwując nielicznych pozostałych przedstawicieli tego tańca stopniowo odbudowano i ożywiono ten unikalny styl. Z biegiem lat odissi stał się jednym z najpopularniejszych, klasycznych tańców. Podobnie jak inne klasyczne formy tańca z kontynentu indyjskiego odissi charakteryzuje się dwiema odmiennymi aspektami: Nritta - czysty taniec nie przedstawiający sobą żadnej opowieści, gdzie tancerz/tancerka koncentrują się na stworzeniu szczególnego wrażenia używając ruchów ciała w czasie i przestrzeni; oraz Abhinaya, gdzie symboliczne gesty i układy dłoni oraz ekspresja twarzy interpretują określoną historię lub temat. Odissi jest trudnym tańcem, z charakterystyczną postawą tribhangi - pozycja wyginająca ciało w trzech miejscach, który w mistrzowskim wykonaniu jest uosobieniem płynnej gracji ruchów.

Manipuri - jeden z głównych klasycznych tańców Indii. Wywodzi się z Manipur, północno-wschodniego stanu Indii (na granicy z Birmą). Górzyste położenie tego rejonu od wieków strzeże czystości lokalnej kultury i zwyczajów. Dzięki tej izolacji taniec manipuri nie ulegał żadnym wpływom i może być dzisiaj oglądany w swojej nie zmienionej od wieków formie. Każde wykonanie tego tańca, bez względu na to czy to klasyczne, fokowe czy też współczesne uosabia naturę oddania dla Najwyższego. Charakterystyczne delikatne, pełne wdzięku kroki wytwarzają wrażenie delikatności i płynności. W przeciwieństwie do innych klasycznych form tańca Indii stopy tancerki nigdy nie są ozdobione podkreślającymi dynamikę kroku dzwoneczkami i nie uderzają w podłoże. Podobnie jak ruchy ciała i stóp, mimika tancerki również jest spokojna i subtelna.

Kathakali - klasyczny styl będący połączeniem tańca i teatru. Pochodzi z Kerali, południowego stanu Indii, z drugiej połowy XVI wieku. Nazwa kathakali sugeruje połączenie słów: katha - historia i kali - sztuka. Taniec ten składa się z pięciu elementów: natyam - ekspresja, szczególnie mimika twarzy, nritham - krok podkreślający rytm, nrithyam - gra aktorska z naciskiem na układy dłoni zwane mudrami, geeta- akompaniament wokalny i vadyam - akompaniament muzyczny. Tradycyjnie kathakali wykonywany był nocą przy ognikach wielkich lamp i kończył się wraz ze wschodem słońca. Charakterystyczna dla tego tańca mimika artysty wyrażała całą gamę przeróżnych emocji, z których główne to: sringaaram - miłość, haasyam- kpina, żart, bhayam - strach, karunam - patos, rowdram - gniew, veeram - męstwo, beebhatsam - obrzydzenie, adbhutham- zdumienie, saantham - spokój. Strój i makijaż są elementami wyróżniającymi kathakali spośród innych klasycznych tańców. Szczególnie makijaż przykuwa uwagę każdego widza. Od wieków jest on wykonywany tradycyjną metodą poprzez rozcieranie na kamieniu mineralnych pigmentów i po wymieszaniu ich z olejem kokosowym starannie nakładany na twarz artysty. W zależności od tego z jakim odgrywanym charakterem mamy do czynienia, takich używa się kolorów do makijażu. Z pośród pięciu głównych, różniących się dominującymi kolorami rodzajów makijażu, miedzy innymi kolor zielony charakteryzuje postać pozytywną, a kolor czerwony postać negatywną. Artyści wykorzystują w tańcu-przedstawieniu również dodatkowe elementy stroju i rekwizyty mające uwydatnić nastrój odgrywanej roli.